Je weet wat je
zou moeten doen.
En toch.

Je hebt boeken gelezen, cursussen gevolgd, podcasts beluisterd. En dan komt dat moment. Je kind ontploft, de dag was al zwaar, en voor je het weet ben jij ook weg. Je hoort jezelf iets zeggen wat je later pijn doet. Daarna dat vertrouwde gevoel: alweer. Ik wist beter. 

En ergens weet je ook: zo wil ik er niet bij zijn. Je ziet hoe het anders zou kunnen. Je kind dat voelt dat jij er echt bij bent. Jijzelf, aanwezig, in plaats van achteraf spijt.

Op dat moment...

Dat is precies
waar ik begin.

Want op het moment dat je getriggerd wordt, verdwijn je. Je gaat in shut down of in reageren. Kennis helpt je daar niet. Je weet immers al wat je zou moeten doen.

Wat er dan wél helpt: werken met wat er in je lichaam en je binnenwereld gebeurt op dat ene moment. Via adem, via spel, via je eigen verhaal.

Niet meer theorie. Iets anders.

"Elke dag die voorbij is voelt alsof ik er niet echt bij was.
Dat wil ik veranderen."